Zespół kanału nadgarstka

Reklama

Zespół kanału nadgarstka (zespół cieśni nadgarstka) polega na ucisku nerwu pośrodkowego. Ucisk może być spowodowany przerostowym zapaleniem pochewek ścięgien zginaczy w kanale nadgarstka (pourazowe, amyloidoza, sarkoidoza), reumatoidalnym zapaleniem stawów, tłuszczakiem, obrzękiem w przebiegu niedoczynności tarczycy czy w czasie ciąży, stłuczeniem, złamaniem kości promieniowej i łódeczkowatej, ropniem oraz krwotokiem.

Zespół kanału nadgarstka częściej dotyczy kobiet, szczególnie tych, które narażone są na wykonywanie powtarzających się czynności. Stąd dolegliwość częściej występuje w ręce dominującej. Wyróżniamy zespół kanału nadgarstka pierwotny i wtórny (np. po złamaniu ręki, w wyniku reumatoidalnego zapalenia stawów).

Anatomia kanału nadgarstka

Kanał nadgarstka utworzony jest od strony dłoniowej przez więzadło poprzeczne nadgarstka, tzw. troczek zginaczy. Od drugiej strony kanał ograniczony jest przez kości nadgarstka. Przez kanał przechodzą struktury, tj. ścięgna mięśni zginaczy palców, nerw pośrodkowy.

Kanał nadgarstka
Kanał nadgarstka.
Źródło: Wikipedia.

Objawy zespołu kanału nadgarstka

Objawy zespołu kanału nadgarstka to: drętwienia, mrowienia, zaburzenia czucia w obrębie unerwienia skóry ręki (kciuka, palca wskazującego i środkowego oraz promieniowej strony palca serdecznego) oraz ból nasilający się nocą. Ponadto wystąpić może brak precyzji i ograniczenie ruchów, a nawet niedowład ręki i zanik mięśni kłębu kciuka.

Rozpoznanie ustalane jest przede wszystkim na podstawie występujących objawów. Badania, jakie powinien przejść chory to badanie czucia w obszarze odpowiadającym unerwieniu nerwu pośrodkowego, badanie przewodnictwa nerwu pośrodkowego (EMG), ultrasonografia i badanie rentgenowskie nadgarstka.

Leczenie zespołu kanału nadgarstka

W pierwszym okresie zespołu kanału nadgarstka stosuje się unieruchomienie i usztywnienie nadgarstka, które zapobiega dodatkowemu uciskowi na nerw, oraz unikanie czynności wywołujących przeciążenie nadgarstka.

Leczenie farmakologiczne zespołu kanału nadgarstka

Leczenie farmakologiczne zespołu kanału nadgarstka jest w zasadzie leczeniem objawowym mającym na celu zmniejszenie obrzęku. U kobiet w okresie przed miesiączką, w ciąży lub w czasie retencji wody w organizmie chorego można zastosować leki moczopędne. W niektórych przypadkach dobre rezultaty przynoszą maści i kremy o działaniu przeciwzapalnym lub podawanie w okolicę nadgarstka kortykosteroidów.

Leczenie polega przede wszystkim na chirurgicznym przecięciu więzadła poprzecznego. Brzegi przeciętych struktur ulegają rozejściu. W miejscu przecięcia dochodzi do wytworzenia blizny, dzięki której kanał ulega poszerzeniu. Po około 2 miesiącach chory może powrócić do normalnego trybu życia.

Leczenie chirurgiczne zespołu kanału nadgarstka

Technika zabiegu (metoda klasyczna): Na ramię chorego zakładana jest opaska uciskowa w celu zamknięcia krążenia krwi i wytworzenia bezkrwawego pola operacyjnego. Chirurg dokonuje nacięcia skóry po stronie dłoniowej, preparuje tkankę podskórną, przecina więzadło poprzeczne nadgarstka i odsłania nerw pośrodkowy. Brzegi rany zeszywa się, pozostawiając przecięte więzadło. Kończyna może być unieruchomiona w szynie na okres około 2 tygodni. Powrót do normalnej pracy i obciążania następuje po około 6 tygodniach.

Zabieg można wykonać również techniką endoskopową, oszczędzając skórę dłoni przed przecięciem, gdyż dostęp operacyjny jest u podstawy dłoni na przedramieniu. Po zabiegu endoskopowym nie jest konieczne unieruchamianie ręki, a powrót do normalnej funkcji wynosi 3-4 tygodnie.

Dorota Kozera

Weryfikacja merytoryczna artykułu - dr Tomasz Matuszewski, specjalista chirurgii plastycznej, konsultant Kliniki Chirurgii Dzieci Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego oraz Centrum Zdrowia Dziecka, a także Centrum Medycyny Sportowej. Członek Polskiego Towarzystwa Chirurgii Estetycznej, Plastycznej i Rekonstrukcyjnej Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego oraz Polskiego Towarzystwa Chirurgii Ręki. Operuje i konsultuje w Klinice Chirurgii Plastycznej i Chirurgii Reki Model Med w Warszawie.

Bibliografia:

  • W. Noszczyk: Chirurgia, Tom 2.
  • J.E. Skandalakis, S.N. Skandalakis, L.J. Skanadlakis: Anatomia chirurgiczna i technika zabiegów operacyjnych.
  • T. Sz. Gaździk: Ortopedia i traumatologia.

Znajdź najlepszego lekarza