Hernioplastyka

Reklama

Hernioplastyka jest pojęciem odnoszącym się do sposobów zaopatrzenia kanału pachwinowego. Zabieg ten doprowadza do wzmocnienia struktur anatomicznych w jego obrębie. Polega on na wykonaniu zbliżenia rozciągniętych ścian kanału pachwinowego i zeszyciu ich zgodnie z anatomią lub zszyciu kanału pachwinowego przez zdwojenie lub potrojenie jego ściany. Inną metodą jest wstawienie siatki polipropylenowej, którą umieszcza się bezpośrednio pod otrzewną i mocuje za pomocą przezbrzusznych szwów lub zszywek.

Przepuklina pachwinowa

Zabieg hernioplastyki wykonywany jest zazwyczaj z powodu przepukliny pachwinowej, czyli uwypukleniu otrzewnej przez kanał pachwinowy. Dzieli się na odwracalną, którą można odprowadzić palcem do jamy brzusznej, i nieodwracalną. Przepuklina odwracalna zazwyczaj jest bezobjawowa, ale może niekiedy powodować pieczenie i ból w pachwinie. Zazwyczaj da się wyczuć palpacyjnie uwypuklenie w pachwinie narastające przy kaszlu lub w czasie podnoszenia ciężarów.

Diagnostyka przed zabiegiem przepukliny

W rozpoznaniu przepukliny główną rolę odgrywa badanie palpacyjne chorego. Polega ono na wprowadzeniu palca przez mosznę do kanału pachwinowego. W czasie kaszlu przepuklina uderza o palec. W dużej przepuklinie worek przepuklinowy wyczuwalny jest przez powłoki skórne. Dodatkowo, rutynowo wykorzystuje się badanie USG oraz herniografię polegającą na wstrzyknięciu dootrzewnowo środka cieniującego. Chorego układa się na brzuchu i podnosi stół od strony głowy, aby kontrast dostał się w okolicę pachwiny. Po wykonaniu zdjęcia RTG kontrast wypełnia i obrazuje worek przepuklinowy.

Podobny obraz do przepukliny pachwinowej mogą dawać żylaki powrózka nasiennego, powiększone węzły chłonne lub niezstąpione jądro.

Metody wykonania hernioplastyki

Zabieg hernioplastyki jest jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów. Wykonuje się go metodą klasyczną lub laparoskopową.

Proste zamknięcie wrót przepukliny pachwinowej nie jest wystarczające. Szczególna budowa anatomiczna kanału pachwinowego i jego ważna rola fizjologiczna wymaga wykonania dodatkowo plastyki tego regionu.

Etapy rozwoju technik operacji przepuklin pachwinowych przez herniotomię (otwarcie kanału pachwinowego polegające na rozcięciu rozcięgna mięśnia skośnego zewnętrznego) i herniorafię (plastyczne zamknięcie wrót przepukliny) doprowadziły do poprawy wyników operacji przepuklin. Liczba nawrotów mieszcząca się w granicach 10-25% była bodźcem do opracowania kilkuset różnych metod operacyjnych. Obecnie w praktyce ma zastosowanie kilkanaście sposobów. Można te zabiegi podzielić na dwie grupy: anatomiczne i nieanatomiczne sposoby leczenia.

Anatomiczne sposoby leczenia przepukliny

Anatomiczne sposoby leczenia kanału pachwinowego polegają na plastyce pierścienia pachwinowego wewnętrznego, po uprzednim usunięciu worka przepuklinowego, a następnie zbliżeniu rozciągniętych ścian kanału pachwinowego i zszyciu zgodnie z anatomią. Powrózek nasienny lub więzadło obłe macicy nie ulegają przemieszczeniu.

Zaliczamy tu metody Girarda i Wolflera, Marcy'ego. Do tej grupy zalicza się również zaopatrzenie przepukliny z dostępu śródotrzewnowego (np. metodą laparoskopową). Sposoby te dają dobre wyniki, jeżeli są stosowane przy niewielkich przepuklinach.

Nieanatomiczne sposoby leczenia przepukliny

Nieanatomiczne sposoby leczenia kanału pachwinowego polegają na przemieszczeniu elementów kanału pachwinowego poza prawidłowe położenie, najczęściej pod skórę oraz zszycie kanału pachwinowego przez zdwojenie lub potrojenie jego ściany.

Najczęściej stosowane operacje tego typu to metody Bassiniego, Kirschnera, Halsteada, McVeya, McArthura, Zimmermanna, Shouldice'a. Ten typ zabiegów stosujemy przy rozległych przepuklinach z dużym rozciągnięciem ścian kanału pachwinowego.

W ostatnim dziesięcioleciu duże zainteresowanie chirurgów zyskały operacje z użyciem tworzywa sztucznego w postaci niewchłanialnych siatek wprowadzanych zewnątrzotrzewnowo i śródotrzewnowo metodą laparoskopową.

Wyróżniamy tutaj:

  • metodę Lichtensteina, polegającą na naszyciu siatki, która wzmacnia tylną ścianę kanału pachwinowego, a jej ramiona obejmując powrózek nasienny tworzą pierścień pachwinowy głęboki;
  • metodę Rutkowa, polegającą na zamknięciu wrót przepukliny korkiem, którego większa część rozwija się w przestrzeni przedotrzewnowej oraz zaszyciu siatką identycznie jak w metodzie Lichtensteina;
  • metodę PHS, polegającą na wszyciu dwóch siatek połączonych łącznikiem, z których jedna umieszczona jest w przestrzeni przedotrzewnowej, a druga na dnie kanału pachwinowego.

Operacje laparoskopowe wskazane są głównie w przepuklinach nawrotowych. Nawroty sięgają 1-2%.

Dominik Siutka

Sposoby zaopatrzenia kanału pachwinowego