Rak nerkowokomórkowy

Reklama

Rak nerkowokomórkowy (łac. carcinoma renis) jest złośliwym nowotworem nerki powstającym głównie z komórek nabłonka cewek nerkowych. Przyczyna nie jest jednoznacznie ustalona, rozważane są czynniki genetyczne, palenie papierosów, narażenia zawodowe (kontakt z azbestem, wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi). Ponadto rak nerki cechuje się częstszym występowaniem u mężczyzn niż kobiet oraz w średnim wieku. Stanowi około 3% nowotworów u dorosłych.

Podział raka nerkowokomórkowego:

  • rak jasnokomórkowy (postać najczęstsza),
  • rak brodawkowaty,
  • rak chromofobny,
  • oncocytoma.

Objawy sugerujące obecność raka nerki to: ból w okolicy lędźwiowej, krwiomocz, zmniejszenie masy ciała, osłabienie, powiększenie węzłów chłonnych, nadciśnienie tętnicze, obrzęki kończyn dolnych.

Diagnostyka raka nerkowokomórkowego

Badanie krwi chorego wykazuje zwykle niedokrwistość, podwyższoną aktywność aminotransferaz (ASPAT, ALAT), fosfatazy zasadowej, podwyższony poziom mocznika, kreatyniny oraz wapnia. W badaniach obrazowych tj. ultrasonografia, tomografia komputerowa, arteriografia naczyń nerkowych, urografia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia stwierdza się cechy obecności guza nerki. Ostatecznym rozpoznaniem jest badanie histopatologiczne.

Leczenie raka nerkowokomórkowego

Podstawą leczenia raka nerkowokomórkowego jest usunięcie nerki (nefrektomia) wraz z nadnerczem i regionalnymi węzłami chłonnymi (nefrektomia totalna). Usunięcie nadnerczy i węzłów chłonnych w każdym wypadku jest rozważane indywidualnie i zależy od ich obrazu w badaniach obrazowych. Zabieg dokonywany jest metodą klasyczną (przezotrzewnowo) lub laparoskopowo z dostępu lędźwiowego. W przypadku guza o rozmiarach poniżej 4cm wykonywana jest tzw. nefrektomia oszczędzająca, która polega na usunięciu guza z pozostawieniem pozostałej, niezmienionej części nerki.

W leczeniu paliatywnym (zabiegi lecznicze przynoszące ulgę w dolegliwościach niestanowiące leczenia przyczynowego) oraz w przygotowaniu chorego do usunięcia raka stosuje się embolizację tętnicy nerkowej, której celem jest ograniczenie ukrwienia guza.

Leczeniem uzupełniającym jest chemioterapia (np. 5-fluorouracyl) oraz stosowanie interferonu alfa. Nowymi lekami obecnie stosowanymi w leczeniu raka nerki są inhibitory angiogenezy.

Rokowanie zależy od stopnia zaawansowania procesu nowotworowego, leczenia oraz stanu ogólnego pacjenta. Szacuje się, że 5-letnie przeżycie wynosi 60%.

Dorota Kozera

Bibliografia:

  • A. Szczeklik: Choroby wewnętrzne, Tom 2.

Znajdź najlepszego lekarza

Dodatkowe informacje