Zespół Conna oznacza pierwotnie uwarunkowany nadmiar aldosteronu (hormonu wytwarzanego przez korę nadnerczy) w organizmie. Przyczyną jest najczęściej gruczolak kory nadnerczy, obustronny przerost kory nadnerczy, hiperaldosteronizm rodzinny oraz rak nadnerczy wydzielający aldosteron.
Występuje częściej u kobiet i osób w średnim wieku.
Aldosteron jest hormonem odgrywającym istotną rolę w regulacji ciśnienia krwi. Jego nadmiar powoduje nadciśnienie tętnicze poprzez zatrzymanie sodu oraz wody w organizmie.
Objawy hiperaldosteronizmu to: nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie, wielomocz, wzmożone pragnienie, osłabienie siły mięśniowej, kurcze mięśni, uczucie mrowienia i drętwienia, zaparcia, zaburzenia rytmu serca.
Diagnostyka zespołu Conna
W rozpoznaniu choroby podstawą są badania laboratoryjne obejmujące oznaczenie potasu we krwi (spadek) oraz w moczu (wzrost), sodu (wzrost), magnezu (spadek) oraz aldosteronu we krwi, wskaźnika aldosteronowo-reninowego, aktywności reninowej osocza (ARO), wykonanie testu hamowania wydzielania aldosteronu. Do badań obrazowych należy tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MR) oraz wykonywana rzadziej scyntygrafia nadnerczy.
Leczenie zespołu Conna
W przypadku gruczolaka wydzielającego aldosteron podstawowym zabiegiem leczniczym jest operacyjne usunięcie nadnercza (adrenalektomia). Przy przeroście nadnerczy stosowana jest farmakoterapia tj. leczenie blokerami receptorów dla mineralokortykosteroidów (spironolakton, eplerenon).
Dorota Kozera
Bibliografia:
- A. Szczeklik: Choroby wewnętrzne, Tom 1.
- W. Noszczyk: Chirurgia, Tom 1.
