O przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B mówimy wówczas, gdy zapalenie wątroby trwa co najmniej 6 miesięcy i przez ten okres nie doszło do wyeliminowania wirusa po fazie ostrej. W jego rozwoju sprzyjają czynniki: zakażenie okołoporodowe lub zakażenie we wczesnym dzieciństwie, duża liczba cząsteczek wirusa wywołująca zakażenie, ostry okres choroby przebiegający bez żółtaczki, łagodny przebieg ostrego okresu choroby, mała aktywność aminotransferazy alaninowej (ALAT) w ostrym okresie, płeć męska, starszy wiek, immunosupresja oraz stosowanie glikokortykosteroidów w okresie objawów zwiastunowych.
W początkowym okresie objawy mogą nie występować. Chorzy skarżą się na męczliwość, obniżony nastrój, pobolewania pod prawym łukiem żebrowym, nietolerancję tłuszczu i alkoholu. W badaniu stwierdza się cechy powiększenia wątroby, rzadziej śledziony. W przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby dochodzi do włóknienia wątroby, a w rezultacie do rozwijającej się w ciągu 5 lat przebudowy marskiej narządu (u 8-20% chorych) i jego nieprawidłowego funkcjonowania. W wyniku tworzenia się kompleksów immunologicznych może wystąpić kłębuszkowe zapalenie nerek czy guzkowe zapalenie tętnic.
Ponadto HBV należy do wirusów onkogennych, co oznacza, że przewlekłe zakażenie jest czynnikiem poważnie predysponującym do raka wątrobowokomórkowego.
W przebiegu choroby wyróżniamy fazy:
- Obostrzenie zmian zapalnych i martwiczych (wzrost aktywności ALAT)
- Reaktywacja (nawrót aktywnego procesu u nosiciela bezobjawowego HBsAg lub osoby z przebytym WZW B)
- Eliminacja (eliminacja HBeAg)
- Serokonwersja (eliminacja HBeAg i pojawienie się przeciwciał anty-HBe)
- Reserokonwersja (ponowne pojawienie się HBeAg)
