Rak z nabłonka przewodów żółciowych (cholangiocarcinoma) jest nowotworem wątroby, który występuje rzadziej i przeważnie po 60 rż. z częstością taką samą zarówno u kobiet, jak i mężczyzn.
Objawy raka z nabłonka przewodów żółciowych mogą nie występować przez długi okres trwania procesu nowotworowego, który toczy się zwykle w wątrobie wcześniej nieuszkodzonej. Występuje uczucie ucisku w prawym podżebrzu, świąd skóry oraz żółtaczka.
Diagnostyka raka z nabłonka przewodów żółciowych polega na stwierdzeniu w badaniach biochemicznych krwi wzrostu stężenia fosfatazy alkalicznej (FA), gamma-glutamylo-transpeptydazy (GGTP) oraz pojawienie się specyficznego markera Ca 19-9. Ważnym badaniem obrazowych jest ultrasonografia, tomografia komputerowa (CT) oraz pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa (PET) o dużej czułości.
Leczenie raka z nabłonka przewodów żółciowych
Leczenie opiera się na chirurgicznym usunięciu części wątroby wraz z guzem. Jednak często w chwili rozpoznania choroby guz ma już duże rozmiary, co zmusza do rozległej resekcji (hemihepatektomii). Zabieg wykonywany jest według ustalonej kolejności. Po przecięciu powłok brzusznych i przesunięciu wątroby zatrzymuje się czasowo dopływ krwi do wątroby. Następnie odcina się odpowiednią część wątroby i podwiązuje naczynia krwionośne, które zaopatrywały daną okolicę. Kolejnym etapem jest połączenie naczyń z pozostałym miąższem wątroby i przywrócenie dopływu krwi do narządu. Przecięcia miąższu dokonuje się przy pomocy noża ultradźwiękowego.
Chemioterapia w przypadku raka z nabłonka przewodów żółciowych jest nieskuteczna.
Dorota Kozera
Bibliografia:
- W. Noszczyk: Chirurgia, Tom 2.
- J. Fibak: Chirurgia.
