Ropień wątroby, czyli odgraniczona przestrzeń w tkance wypełniona ropą, w przypadku wątroby może powstać wskutek zakażenia bakteryjnego lub rzadziej amebą. Do zakażenia bakteryjnego dochodzi drogą wstępującą z dróg żółciowych, drogą wrotną bądź przez tętnicę wątrobową, z okolicznych narządów, w wyniku urazu (zakażony krwiak lub zbiornik żółci) oraz na podłożu o nieustalonej przyczynie. Najczęściej spotyka się ropnie wywołane przez bakterie: Klebsiella, Streptococcus, Psudomonas, Eschericha coli.
Charakterystyczne objawy występujące u chorych to: gorączka, dreszcze, ból zlokalizowany pod prawym łukiem żebrowym. Może dojść do powiększenia wątroby, żółtaczki, spadku masy ciała czy pojawienia się płynu w opłucnej.
Rozpoznanie ustala się na podstawie ultrasonografii, tomografii komputerowej. W badaniu radiologicznym obraz jest mało charakterystyczny.
Ropnie amebowe występują przeważnie w krajach o klimacie subtropikalnym i tropikalnym. Do zakażenia dochodzi poprzez cysty ameby (Entamoeba histolytica) znajdujące się w wodzie, następnie przez układ wrotny, naczynia chłonne lub otrzewną cysty dostają się do wątroby.
Objawy, które pojawiają się u chorego to przede wszystkim ból pod prawym łukiem żebrowym, czasem krwawa biegunka. W badaniu stwierdza się cechy powiększonej wątroby.
Diagnostyka ropnia amebowego oprócz ultasonografii i tomografii komputerowej skierowana jest na badanie kału w poszukiwaniu pasożytów oraz nakłuciu ropnia i aspiracji treści ropnej do badania bakteriologicznego (ujemne).
