Torbiele wątroby

Reklama

Występuje wiele rodzajów torbieli wątroby. Torbiele mogą być wrodzone w tym pojedyncze i wrodzona torbielowatość wątroby oraz torbiele pourazowe, nowotworowe, pasożytnicze czy żółciowe.

Torbiele wrodzone wątroby

Torbiele wrodzone wątroby powstają na skutek zaburzeń rozwojowych przewodzików żółciowych w okresie płodowym, są cienkościenne i wypełnione płynem. Ich wielkość waha się od kilku milimetrów do kilkunastu lub kilkudziesięciu cm (zwykle wielkość nie przekracza 10 cm).

Najczęściej torbiele wrodzone wątroby są bezobjawowe i wykrywane przypadkowo, jeśli dają objawy polegają one na uczuciu pełności w nadbrzuszu, wzdęciu lub wymiotach w wyniku ucisku na przewód pokarmowy. Rozpoznaje się je w ultrasonografii czy tomografii komputerowej.

Leczenie torbieli wrodzonych wątroby polega przede wszystkim na wycięciu ściany zmiany (tzw. fenestracji) lub wyłuszczeniu bądź wycięciu części miąższu wraz z torbielą, jeśli ma ona większą średnicę niż 10 cm lub jest przyczyną dolegliwości. Przy dogodnej lokalizacji istnieje możliwość przeprowadzenie laparoskopii.

Torbielowatość wątroby

Torbielowatość wątroby w większości przypadków dotyczy równocześnie nerek i wówczas powstaje na podłożu genetycznym. Wraz z wiekiem dochodzi do powiększania się torbieli dając objawy z ucisku.

Leczenie torbielowatości wątroby oparte jest na fenestracji największych zmian.

Torbiele pourazowe wątroby

Torbiele pourazowe wątroby powstałe wskutek tępego urazu należą do torbieli rzekomych (w odróżnieniu od torbieli prawdziwej pozbawione są wyściółki nabłonkowej). Płyn torbieli może zawierać krew, żółć czy tkanki martwe.

Leczenie torbieli pourazowych wątroby polega na fenestracji lub usunięciu części miąższu.

Torbiele nowotworowe wątroby

Torbiele nowotworowe wątroby mogą być pochodzenia wtórnego lub związane z gruczolakiem czy gruczolakorakiem. Częściej na torbiele nowotworowe chorują kobiety w średnim wieku.

Leczenie torbieli nowotworowych wątroby jest wyłącznie operacyjne i łączy się z usunięciem części miąższu wątroby.

Torbiele bąblowcowe wątroby

Torbiele bąblowcowe wątroby wywołane przez tasiemca bąblowca (Echinococcus granulosus, Echinococcus multilocularis) mogą osiągać znaczne rozmiary i w zależności od tego objawiać się jako uczucie pełności w nadbrzuszu, wzdęcie, ból oraz świąd. Niekiedy taka torbiel może ulec pęknięciu, a zawartość wylać się do otrzewnej lub dróg żółciowych. Rozpoznanie ustala się na podstawie badania ultrasonograficznego, tomografii komputerowej i badaniu serologicznym na obecność przeciwciał przeciwbąblowcowych.

Leczenie torbieli bąblowcowych wątroby polega na operacyjnym wyłuszczeniu zmiany lub częściowym usunięciu miąższu wątroby, coraz rzadziej stosuje się fenestrację. Natomiast w wyjątkowych przypadkach konieczna jest transplantacja.

Torbiele żółciowe wątroby

Wśród torbieli żółciowych wątroby warto wspomnieć o chorobie Carolego, w której występują wrodzone torbielowate poszerzenia dróg żółciowych wewnątrz wątroby. Najczęściej choroba dotyczy mężczyzn. Jej powikłaniem są zwykle nawracające zapalenia dróg żółciowych i powstawanie złogów w torbielach. Rozpoznanie ustala się za pomocą ultrasonografii i tomografii komputerowej, choć najbardziej charakterystyczny obraz występuje w cholangiografii i rezonansie magnetycznym.

Leczenie torbieli żółciowych wątroby oparte jest na operacyjnym usunięciu zmian. Przy jednostronnej lokalizacji torbieli możliwa jest częściowa resekcja wątroby. W nielicznych tylko przypadkach konieczna jest transplantacja narządu.

Dorota Kozera

Bibliografia:

  • W. Noszczyk: Chirurgia, Tom 2.

Znajdź najlepszego lekarza