Wskazania i metody leczenia żylaków powrózka nasiennego

Reklama

Najczęstszym wskazaniem do leczenia operacyjnego żylaków powrózka nasiennego nastolatków jest zahamowanie wzrostu objętości jądra po stronie żylaków połączone z II i III stopniem klinicznego zaawansowania żylaków. Niektórzy klinicyści zalecają leczenie w przypadku nieprawidłowego wyniku testu stymulacji GnRH.

U dorosłych leczymy operacyjnie żylaki powrózka nasiennego, gdy wystąpią objawy pod postacią bólu czy uczucia dyskomfortu w mosznie, zmiany w konsystencji jądra, w przypadku obecności żylaków obustronnych, niepłodności, a także, gdy nasila się stopień zaawansowania zmian.

Metody leczenia żylaków powrózka nasiennego

W leczeniu żylaków powrózka nasiennego należy wymienić trzy podstawowe grupy metod:

  1. tradycyjne metody chirurgiczne uwzględniające dotarcie do naczyń żylnych zbierających krew z jądra na różnych poziomach ich przebiegu,
  2. metody laparoskopowe,
  3. techniki doprowadzające do embolizacji lub sklerotyzacji żyły jądrowej.

Wszystkie te metody mają na celu odwrócenie spływu krwi z jądra przez żyłę nerkową i skierowanie jej przez żyły jądrowodu, nasieniowodu, mięśnia dźwigacza jądra i żyły mosznowe bezpośrednio do żyły głównej dolnej poprzez zlewisko żyły biodrowej zewnętrznej i wewnętrznej. Powoduje to ustąpienie zalegania krwi w obrębie moszny.

Klasyczne metody chirurgiczne

Pachwinowo-kroczowy niski dostęp, w którym cięcie przebiega u nasady moszny został po raz pierwszy zastosowany przez Benneta w 1889 r. i był powikłany zaburzeniami ukrwienia jądra. Podobne techniki zostały opisane przez Kochera i Marmara.

Operację na wyższym poziomie, w obrębie kanału pachwinowego zaproponował w 1918 roku Ivanissevich, a swoje 42-letnie doświadczenie obejmujące bardzo dużą liczbę zabiegów opisał w 1960 r. Podczas tego typu zabiegów podwiązuje się sploty żylne dogłowowo i obwodowo, wydzielając nasieniowód, tętnię jądrową oraz przebiegające w tej okolicy nerwy.

Do głównych wad takiego postępowania zaliczano trudną do oceny właściwą ilość przecinanych naczyń splotu wiciowatego (polecano wycięcie 3/4 splotu) oraz częste powikłania w postaci krwiaków moszny, zapalenia żył splotu oraz występowania zaniku jądra. Metodę tę stosowano głównie do leczenia nawrotowych żylaków powrózka.

Pozaotrzewnowe wysokie podwiązanie naczyń jądrowych opisane w 1949 roku przez Palomo oraz modyfikacje tej techniki (sposób Bernardi'ego) mające na celu oszczędzenie tętnicy jądrowej pozostają nadal najpopularniejszymi metodami leczenia żylaków powrózka nasiennego.

Do głównych powikłań stosowania wysokiego dostępu operacyjnego należy przemijający obrzęk moszny i wodniak jądra związany z przerwaniem odpływu chłonki z osłonki pochwowej jądra. Wydaje się, że można go uniknąć stosując wycięcie niewielkiego fragmentu osłonek jądra podczas zasadniczej operacji.

Ogólnie o powodzeniu tej metody decyduje odnalezienie i podwiązanie wszystkich odgałęzień żyły jądrowej.

Zobacz dwie metody klasyczne, operacyjne leczenia żylaków powrózka nasiennego:

Metody laparoskopowe

Operację żylaków powrózka nasiennego metodą laparoskopową wykonuje się najczęściej z dostępu przezotrzewnowego.

Po wytworzeniu odmy otrzewnowej i umiejscowieniu troakarów nacina się tylną blaszkę otrzewnej i odszukuje naczynia jądrowe. Zakłada się zaciskające je klipsy, natomiast przecinanie naczyń nie jest uważane za konieczne.

Metoda zaotrzewnowa została opisana w 1994 roku przez Gaura. Chociaż nie wymaga ona otwierania otrzewnej, nie zapewnia tak dobrej widoczności i może mieć zastosowanie przy operowaniu żylaków nawrotowych spowodowanych obecnością wysoko położonych dodatkowych połączeń żylnych.

W metodzie laparoskopowej częstość przetrwania żylaków jak i występowania pooperacyjnego wodniaka jądra jest porównywalna z otwartymi metodami chirurgicznymi.

Metody angiograficzne

Aby zmniejszyć inwazyjność leczenia żylaków powrózka nasiennego zostały opracowane metody wykorzystujące techniki angiograficzne do embolizacji lub sklerotyzacji żył jądrowych.

Można tego dokonać drogą zstępującą poprzez nakłucie żyły udowej lub żyły szyjnej wewnętrznej, jak również drogą wstępującą nakłuwając żylak w obrębie moszny.

Przezskórną embolizację żyły jądrowej z dostępu udowego opisał w 1977 roku Lima wykorzystując diagnostyczną flebografię u chorych z żylakami powrózka.

Metoda stosująca drogę wstępującą została opisana po raz pierwszy przez Tauber'a w 1988 roku.

Metody te są rzadko stosowane z uwagi na dużą dawkę promieniowania, trudności techniczne oraz dość duża częstość nawrotów i przetrwania żylaków.

Na podstawie artykułu "Żylaki powrózka nasiennego u dzieci i młodzieży" Dariusz Olejniczak, Emeryk Samolewicz; "Nowa Pediatria" zeszyt 20 (3/2000).

Znajdź najlepszego lekarza

Dodatkowe informacje